2 Corinthians 5 in Tamil

1 பூமிக்குரிய கூடாரமாகிய நம்முடைய வீடு அழிந்துபோனாலும், தேவனால் கட்டப்பட்ட கைவேலையல்லாத நித்திய வீடு பரலோகத்திலே நமக்கு உண்டென்று அறிந்திருக்கிறோம். For we know that if our earthly house of this tabernacle were dissolved, we have a building of God, an house not made with hands, eternal in the heavens.

2 ஏனெனில், இந்தக் கூடாரத்திலே நாம் தவித்து, நம்முடைய பரம வாசஸ்தலத்தைத் தரித்துக்கொள்ள மிகவும் வாஞ்சையுள்ளவர்களாயிருக்கிறோம்; For in this we groan, earnestly desiring to be clothed upon with our house which is from heaven:

3 தரித்துக்கொண்டவர்களானால், நிர்வாணிகளாய்க் காணப்படமாட்டோம். If so be that being clothed we shall not be found naked.

4 இந்தக் கூடாரத்திலிருக்கிற நாம் பாரஞ்சுமந்து தவிக்கிறோம்; இந்தப் போர்வையைக் களைந்துபோடவேண்டுமென்று விரும்பாமல், மரணமானது ஜீவனாலே விழுங்கப்படுவதற்காகப் போர்வை தரித்தவர்களாயிருக்கவேண்டுமென்று விரும்புகிறோம். For we that are in this tabernacle do groan, being burdened: not for that we would be unclothed, but clothed upon, that mortality might be swallowed up of life.

5 இதற்கு நம்மை ஆயத்தப்படுத்துகிறவர் தேவனே; ஆவியென்னும் அச்சாரத்தை நமக்குத் தந்தவரும் அவரே. Now he that hath wrought us for the selfsame thing is God, who also hath given unto us the earnest of the Spirit.

6 நாம் தரிசித்து நடவாமல், விசுவாசித்து நடக்கிறோம். Therefore we are always confident, knowing that, whilst we are at home in the body, we are absent from the Lord:

7 இந்தத் தேகத்தில் குடியிருக்கையில் கர்த்தரிடத்தில் குடியிராதவர்களாயிருக்கிறோமென்று அறிந்தும், எப்பொழுதும் தைரியமாயிருக்கிறோம். (For we walk by faith, not by sight:)

8 நாம் தைரியமாகவேயிருந்து, இந்தத்தேகத்தை விட்டுக் குடிபோகவும் கர்த்தரிடத்தில் குடியிருக்கவும் அதிகமாய் விரும்புகிறோம். We are confident, I say, and willing rather to be absent from the body, and to be present with the Lord.

9 அதினிமித்தமே நாம் சரீரத்தில் குடியிருந்தாலும் குடியிராமற்போனாலும் அவருக்குப் பிரியமானவர்களாயிருக்க நாடுகிறோம். Wherefore we labour, that, whether present or absent, we may be accepted of him.

10 ஏனென்றால், சரீரத்தில் அவனவன் செய்த நன்மைக்காவது தீமைக்காவது தக்க பலனை அடையும்படிக்கு, நாமெல்லாரும் கிறிஸ்துவின் நியாயாசனத்திற்கு முன்பாக வெளிப்படவேண்டும். For we must all appear before the judgment seat of Christ; that every one may receive the things done in his body, according to that he hath done, whether it be good or bad.

11 ஆகையால், கர்த்தருக்கு பயப்படத்தக்கதென்று அறிந்து, மனுஷருக்குப் புத்திசொல்லுகிறோம்; தேவனுக்கு முன்பாக வெளியரங்கமாயிருக்கிறோம்; உங்கள் மனச்சாட்சிக்கும் வெளியரங்கமாயிருக்கிறோம் என்று நம்புகிறேன். Knowing therefore the terror of the Lord, we persuade men; but we are made manifest unto God; and I trust also are made manifest in your consciences.

12 இதனாலே நாங்கள் உங்களுக்கு முன்பாக எங்களை மறுபடியும் மெச்சிக்கொள்ளாமல் இருதயத்திலல்ல, வெளிவேஷத்தில் மேன்மைபாராட்டுகிறவர்களுக்கு எதிரே எங்களைக் குறித்து நீங்கள் மேன்மைபாராட்டும்படிக்கு ஏதுவுண்டாக்குகிறோம். For we commend not ourselves again unto you, but give you occasion to glory on our behalf, that ye may have somewhat to answer them which glory in appearance, and not in heart.

13 நாங்கள் பைத்தியங்கொண்டவர்களென்றால் தேவனுக்காக அப்படியிருக்கும்; தெளிந்தபுத்தியுள்ளவர்களென்றால் உங்களுக்காக அப்படியிருக்கும். For whether we be beside ourselves, it is to God: or whether we be sober, it is for your cause.

14 கிறிஸ்துவினுடைய அன்பு எங்களை நெருக்கி ஏவுகிறது; ஏனென்றால், எல்லாருக்காகவும் ஒருவரே மரித்திருக்க, எல்லாரும் மரித்தார்கள் என்றும்; For the love of Christ constraineth us; because we thus judge, that if one died for all, then were all dead:

15 பிழைத்திருக்கிறவர்கள் இனித் தங்களுக்கென்று பிழைத்திராமல், தங்களுக்காக மரித்து எழுந்தவருக்கென்று பிழைத்திருக்கும்படி, அவர் எல்லாருக்காகவும் மரித்தாரென்றும் நிதானிக்கிறோம். And that he died for all, that they which live should not henceforth live unto themselves, but unto him which died for them, and rose again.

16 ஆகையால், இதுமுதற்கொண்டு, நாங்கள் ஒருவனையுΠύ மாம்சத்தின்படி அறியோம்; நாΙ்கள் கிறிஸ்துவையும் மாம்சத்தின்படி அறிந்திருந்தாலும், இனி ஒருபோதும் அவரை மாம்சத்தின்படி அறியோம். Wherefore henceforth know we no man after the flesh: yea, though we have known Christ after the flesh, yet now henceforth know we him no more.

17 இப்படியிருக்க, ஒருவன் கிறிஸ்துவுக்குள்ளிருந்தால் புதுச்சிருஷ்டியாயிருக்கிறான்; பழையவைகள் ஒழிந்துபோயின, எல்லாம் புதிதாயின. Therefore if any man be in Christ, he is a new creature: old things are passed away; behold, all things are become new.

18 இவையெல்லாம் தேவனாலே உண்டாயிருக்கிறது; அவர் இயேசுகிறிஸ்துவைக்கொண்டு நம்மைத் தம்மோடே ஒப்புரவாக்கி, ஒப்புரவாக்குதலின் ஊழியத்தை எங்களுக்கு ஒப்புக்கொடுத்தார். And all things are of God, who hath reconciled us to himself by Jesus Christ, and hath given to us the ministry of reconciliation;

19 அதென்னவெனில், தேவன் உலகத்தாருடைய பாவங்களை எண்ணாமல், கிறிஸ்துவுக்குள் அவர்களைத் தமக்கு ஒப்புரவாக்கி, ஒப்புரவாக்குதலின் உபதேசத்தை எங்களிடத்தில் ஒப்புவித்தார். To wit, that God was in Christ, reconciling the world unto himself, not imputing their trespasses unto them; and hath committed unto us the word of reconciliation.

20 ஆனபடியினாலே, தேவனானவர் எங்களைக்கொண்டு புத்திசொல்லுகிறதுபோல, நாங்கள் கிறிஸ்துவுக்காக ஸ்தானாபதிகளாயிருந்து, தேவனோடே ஒப்புரவாகுங்கள் என்று, கிறிஸ்துவினிமித்தம் உங்களை வேண்டிக்கொள்ளுகிறோம். Now then we are ambassadors for Christ, as though God did beseech you by us: we pray you in Christ's stead, be ye reconciled to God.

21 நாம் அவருக்குள் தேவனுடைய நீதியாகும்படிக்கு, பாவம் அறியாத அவரை நமக்காகப் பாவமாக்கினார். For he hath made him to be sin for us, who knew no sin; that we might be made the righteousness of God in him.

1 Poomikkuriya koodaaramaakiya nammutaiya veedu alinthuponaalum, thaevanaal kattappatta kaivaelaiyallaatha niththiya veedu paralokaththilae namakku unndentu arinthirukkirom. For we know that if our earthly house of this tabernacle were dissolved, we have a building of God, an house not made with hands, eternal in the heavens.

2 Aenenil, inthak koodaaraththilae naam thaviththu, nammutaiya parama vaasasthalaththaith thariththukkolla mikavum vaanjaiyullavarkalaayirukkirom; For in this we groan, earnestly desiring to be clothed upon with our house which is from heaven:

3 Thariththukkonndavarkalaanaal, nirvaannikalaayk kaanappadamaattaோm. If so be that being clothed we shall not be found naked.

4 Inthak koodaaraththilirukkira naam paaranjumanthu thavikkirom; inthap porvaiyaik kalainthupodavaenndumentu virumpaamal, maranamaanathu jeevanaalae vilungappaduvatharkaakap porvai thariththavarkalaayirukkavaenndumentu virumpukirom. For we that are in this tabernacle do groan, being burdened: not for that we would be unclothed, but clothed upon, that mortality might be swallowed up of life.

5 Itharku nammai aayaththappaduththukiravar thaevanae; aaviyennum achchaாraththai namakkuth thanthavarum avarae. Now he that hath wrought us for the selfsame thing is God, who also hath given unto us the earnest of the Spirit.

6 Naam tharisiththu nadavaamal, visuvaasiththu nadakkirom. Therefore we are always confident, knowing that, whilst we are at home in the body, we are absent from the Lord:

7 Inthath thaekaththil kutiyirukkaiyil karththaridaththil kutiyiraathavarkalaayirukkiromentu arinthum, eppoluthum thairiyamaayirukkirom. (For we walk by faith, not by sight:)

8 Naam thairiyamaakavaeyirunthu, inthaththaekaththai vittuk kutipokavum karththaridaththil kutiyirukkavum athikamaay virumpukirom. We are confident, I say, and willing rather to be absent from the body, and to be present with the Lord.

9 Athinimiththamae naam sareeraththil kutiyirunthaalum kutiyiraamarponaalum avarukkup piriyamaanavarkalaayirukka naadukirom. Wherefore we labour, that, whether present or absent, we may be accepted of him.

10 Aenental, sareeraththil avanavan seytha nanmaikkaavathu theemaikkaavathu thakka palanai ataiyumpatikku, naamellaarum Kristhuvin niyaayaasanaththirku munpaaka velippadavaenndum. For we must all appear before the judgment seat of Christ; that every one may receive the things done in his body, according to that he hath done, whether it be good or bad.

11 Aakaiyaal, karththarukku payappadaththakkathentu arinthu, manusharukkup puththisollukirom; thaevanukku munpaaka veliyarangamaayirukkirom; ungal manachchaாtchikkum veliyarangamaayirukkirom entu nampukiraேn. Knowing therefore the terror of the Lord, we persuade men; but we are made manifest unto God; and I trust also are made manifest in your consciences.

12 Ithanaalae naangal ungalukku munpaaka engalai maraுpatiyum mechchikkollaamal iruthayaththilalla, velivaeshaththil maenmaipaaraattukiravarkalukku ethirae engalaik kuriththu neengal maenmaipaaraattumpatikku aethuvunndaakkukirom. For we commend not ourselves again unto you, but give you occasion to glory on our behalf, that ye may have somewhat to answer them which glory in appearance, and not in heart.

13 Naangal paiththiyangaொnndavarkalental thaevanukkaaka appatiyirukkum; thelinthapuththiyullavarkalental ungalukkaaka appatiyirukkum. For whether we be beside ourselves, it is to God: or whether we be sober, it is for your cause.

14 Kristhuvinutaiya anpu engalai nerukki aevukirathu; aenental, ellaarukkaakavum oruvarae mariththirukka, ellaarum mariththaarkal entum; For the love of Christ constraineth us; because we thus judge, that if one died for all, then were all dead:

15 Pilaiththirukkiravarkal inith thangalukkentu pilaiththiraamal, thangalukkaaka mariththu elunthavarukkentu pilaiththirukkumpati, avar ellaarukkaakavum mariththaarentum nithaanikkirom. And that he died for all, that they which live should not henceforth live unto themselves, but unto him which died for them, and rose again.

16 Aakaiyaal, ithumutharkonndu, naangal oruvanaiyuΠύ maamsaththinpati ariyom; naaΙ்kal Kristhuvaiyum maamsaththinpati arinthirunthaalum, ini orupothum avarai maamsaththinpati ariyom. Wherefore henceforth know we no man after the flesh: yea, though we have known Christ after the flesh, yet now henceforth know we him no more.

17 Ippatiyirukka, oruvan Kristhuvukkullirunthaal puthuchchirushtiyaayirukkiraan; palaiyavaikal olinthupoyina, ellaam puthithaayina. Therefore if any man be in Christ, he is a new creature: old things are passed away; behold, all things are become new.

18 Ivaiyellaam thaevanaalae unndaayirukkirathu; avar YesuKristhuvaikkonndu nammaith thammotae oppuravaakki, oppuravaakkuthalin ooliyaththai engalukku oppukkoduththaar. And all things are of God, who hath reconciled us to himself by Jesus Christ, and hath given to us the ministry of reconciliation;

19 Athennavenil, Dhevan ulakaththaarutaiya paavangalai ennnnaamal, Kristhuvukkul avarkalaith thamakku oppuravaakki, oppuravaakkuthalin upathaesaththai engalidaththil oppuviththaar. To wit, that God was in Christ, reconciling the world unto himself, not imputing their trespasses unto them; and hath committed unto us the word of reconciliation.

20 Aanapatiyinaalae, thaevanaanavar engalaikkonndu puththisollukirathupola, naangal Kristhuvukkaaka sthaanaapathikalaayirunthu, thaevanotae oppuravaakungal entu, Kristhuvinimiththam ungalai vaenntikkollukirom. Now then we are ambassadors for Christ, as though God did beseech you by us: we pray you in Christ's stead, be ye reconciled to God.

21 Naam avarukkul thaevanutaiya neethiyaakumpatikku, paavam ariyaatha avarai namakkaakap paavamaakkinaar. For he hath made him to be sin for us, who knew no sin; that we might be made the righteousness of God in him.