Acts 14:8-20 in Tamil in Tamil

8 லீஸ்திராவிலே ஒருவன் தன் தாயின் வயிற்றிலிருந்து பிறந்ததுமுதல் சப்பாணியாயிருந்து, ஒருபோதும் நடவாமல், கால்கள் வழங்காதவனாய் உட்கார்ந்து, And there sat a certain man at Lystra, impotent in his feet, being a cripple from his mother's womb, who never had walked:

9 பவுல் பேசுகிறதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். அவனைப் பவுல் உற்றுப்பார்த்து, இரட்சிப்புக்கேற்ற விசுவாசம் அவனுக்கு உண்டென்று கண்டு: The same heard Paul speak: who stedfastly beholding him, and perceiving that he had faith to be healed,

10 நீ எழுந்து காலுூன்றி நிமிர்ந்து நில் என்று உரத்த சத்தத்தோடே சொன்னான். உடனே அவன் குதித்தெழுந்து நடந்தான். Said with a loud voice, Stand upright on thy feet. And he leaped and walked.

11 பவுல் செய்ததை ஜனங்கள் கண்டு, தேவர்கள் மனுஷரூபமெடுத்து நம்மிடத்தில் இறங்கிவந்திருக்கிறார்கள் என்று லிக்கவோனியா பாஷையிலே சத்தமிட்டுச் சொல்லி, And when the people saw what Paul had done, they lifted up their voices, saying in the speech of Lycaonia, The gods are come down to us in the likeness of men.

12 பர்னபாவை யூப்பித்தர் என்றும், பவுல் பிரசங்கத்தை நடத்தினவனானபடியினால் அவனை மெர்க்கூரி என்றும் சொன்னார்கள். And they called Barnabas, Jupiter; and Paul, Mercurius, because he was the chief speaker.

13 அல்லாமலும் பட்டணத்துக்குமுன்னே இருந்த யூப்பித்தருடையகோவில் பூஜாசாரி எருதுகளையும் மாலைகளையும் வாசலண்டையிலே கொண்டுவந்து, ஜனங்களோடேகூட அவர்களுக்குப் பலியிட மனதாயிருந்தான். Then the priest of Jupiter, which was before their city, brought oxen and garlands unto the gates, and would have done sacrifice with the people.

14 அப்போஸ்தலராகிய பர்னபாவும் பவுலும் அதைக் கேட்டபொழுது, தங்கள் வஸ்திரங்களைக் கிழித்துக்கொண்டு, பட்டணத்துக்குள்ளே ஓடி, உரத்த சத்தமாய் Which when the apostles, Barnabas and Paul, heard of, they rent their clothes, and ran in among the people, crying out,

15 மனுஷரே, ஏன் இப்படிச் செய்கிறீர்கள். நாங்களும் உங்களைப் போலப்பாடுள்ள மனுஷர்தானே; நீங்கள் இந்த வீணான தேவர்களைவிட்டு, வானத்தையும் பூமியையும் சமுத்திரத்தையும் அவைகளிலுள்ள யாவற்றையும் உண்டாக்கின ஜீவனுள்ள தேவனிடத்திற்குத் திரும்பவேண்டுமென்று உங்களுக்குப் பிரசங்கிக்கிறோம். And saying, Sirs, why do ye these things? We also are men of like passions with you, and preach unto you that ye should turn from these vanities unto the living God, which made heaven, and earth, and the sea, and all things that are therein:

16 சென்ற காலங்களில் அவர் சகல ஜனங்களையும் தங்கள் தங்கள் வழிகளிலே நடக்க விட்டிருந்தும், Who in times past suffered all nations to walk in their own ways.

17 அவர் நன்மை செய்துவந்து, வானத்திலிருந்து மழைகளையும் செழிப்புள்ள காலங்களையும் நமக்குத் தந்து, ஆகாரத்தினாலும் சந்தோஷத்தினாலும் நம்முடைய இருதயங்களை நிரப்பி, இவ்விதமாய் அவர் தம்மைக்குறித்துச் சாட்சி விளங்கப்பண்ணாதிருந்ததில்லை என்றார்கள். Nevertheless he left not himself without witness, in that he did good, and gave us rain from heaven, and fruitful seasons, filling our hearts with food and gladness.

18 இப்படி அவர்கள் சொல்லியும் தங்களுக்கு ஜனங்கள் பலியிடாதபடிக்கு அவர்களை அமர்த்துகிறது அரிதாயிருந்தது. And with these sayings scarce restrained they the people, that they had not done sacrifice unto them.

19 பின்பு அந்தியோகியாவிலும் இக்கோனியாவிலுமிருந்து சில யூதர்கள்வந்து, ஜனங்களுக்குப் போதனைசெய்து, பவுலைக் கல்லெறிந்து, அவன் மரித்துப்போனானென்று எண்ணி, அவனைப் பட்டணத்துக்கு வெளியிலே இழுத்துக்கொண்டுபோனார்கள். And there came thither certain Jews from Antioch and Iconium, who persuaded the people, and having stoned Paul, drew him out of the city, supposing he had been dead.

20 சீஷர்கள் அவனைச் சூழ்ந்துநிற்கையில், அவன் எழுந்து, பட்டணத்திற்குள் பிரவேசித்தான். மறுநாளில் பர்னபாவுடனேகூடத் தெர்பைக்குப் புறப்பட்டுப்போனான். Howbeit, as the disciples stood round about him, he rose up, and came into the city: and the next day he departed with Barnabas to Derbe.

8 Leesthiraavilae oruvan than thaayin vayittilirunthu piranthathumuthal sappaanniyaayirunthu, orupothum nadavaamal, kaalkal valangaathavanaay utkaarnthu, And there sat a certain man at Lystra, impotent in his feet, being a cripple from his mother's womb, who never had walked:

9 Pavul paesukirathaik kaettukkonntirunthaan. Avanaip pavul uttaுppaarththu, iratchippukkaetta visuvaasam avanukku unndentu kanndu: The same heard Paul speak: who stedfastly beholding him, and perceiving that he had faith to be healed,

10 Nee elunthu kaaluூnti nimirnthu nil entu uraththa saththaththotae sonnaan. Udanae avan kuthiththelunthu nadanthaan. Said with a loud voice, Stand upright on thy feet. And he leaped and walked.

11 Pavul seythathai janangal kanndu, thaevarkal manusharoopameduththu nammidaththil irangivanthirukkiraarkal entu likkavoniyaa paashaiyilae saththamittuch solli, And when the people saw what Paul had done, they lifted up their voices, saying in the speech of Lycaonia, The gods are come down to us in the likeness of men.

12 Parnapaavai yooppiththar entum, pavul pirasangaththai nadaththinavanaanapatiyinaal avanai merkkoori entum sonnaarkal. And they called Barnabas, Jupiter; and Paul, Mercurius, because he was the chief speaker.

13 Allaamalum pattanaththukkumunnae iruntha yooppiththarutaiyakovil poojaasaari eruthukalaiyum maalaikalaiyum vaasalanntaiyilae konnduvanthu, janangalotaekooda avarkalukkup paliyida manathaayirunthaan. Then the priest of Jupiter, which was before their city, brought oxen and garlands unto the gates, and would have done sacrifice with the people.

14 Apposthalaraakiya parnapaavum pavulum athaik kaettapoluthu, thangal vasthirangalaik kiliththukkonndu, pattanaththukkullae oti, uraththa saththamaay Which when the apostles, Barnabas and Paul, heard of, they rent their clothes, and ran in among the people, crying out,

15 Manusharae, aen ippatich seykireerkal. Naangalum ungalaip polappaadulla manusharthaanae; neengal intha veennaana thaevarkalaivittu, vaanaththaiyum poomiyaiyum samuththiraththaiyum avaikalilulla yaavattaைyum unndaakkina jeevanulla thaevanidaththirkuth thirumpavaenndumentu ungalukkup pirasangikkirom. And saying, Sirs, why do ye these things? We also are men of like passions with you, and preach unto you that ye should turn from these vanities unto the living God, which made heaven, and earth, and the sea, and all things that are therein:

16 Senta kaalangalil avar sakala janangalaiyum thangal thangal valikalilae nadakka vittirunthum, Who in times past suffered all nations to walk in their own ways.

17 Avar nanmai seythuvanthu, vaanaththilirunthu malaikalaiyum selippulla kaalangalaiyum namakkuth thanthu, aakaaraththinaalum santhoshaththinaalum nammutaiya iruthayangalai nirappi, ivvithamaay avar thammaikkuriththuch saatchi vilangappannnnaathirunthathillai entarkal. Nevertheless he left not himself without witness, in that he did good, and gave us rain from heaven, and fruitful seasons, filling our hearts with food and gladness.

18 Ippati avarkal solliyum thangalukku janangal paliyidaathapatikku avarkalai amarththukirathu arithaayirunthathu. And with these sayings scarce restrained they the people, that they had not done sacrifice unto them.

19 Pinpu anthiyokiyaavilum ikkoniyaavilumirunthu sila yootharkalvanthu, janangalukkup pothanaiseythu, pavulaik kallerinthu, avan mariththupponaanentu ennnni, avanaip pattanaththukku veliyilae iluththukkonnduponaarkal. And there came thither certain Jews from Antioch and Iconium, who persuaded the people, and having stoned Paul, drew him out of the city, supposing he had been dead.

20 Seesharkal avanaich soolnthunirkaiyil, avan elunthu, pattanaththirkul piravaesiththaan. Maraுnaalil parnapaavudanaekoodath therpaikkup purappattupponaan. Howbeit, as the disciples stood round about him, he rose up, and came into the city: and the next day he departed with Barnabas to Derbe.